Świętowanie Bożego Narodzenia w domu generalnym rozpoczęłyśmy uroczystymi nieszporami. Po nich, zgodnie z tradycją, spotkałyśmy się na wieczerzy wigilijnej, by dzielić radość zwiastowaną przez aniołów i śpiewem kolęd  obwieszczać światu tajemnicę przyjścia Pana. Późnym wieczorem, zgodnie z naszym zakonnym zwyczajem, uczestniczyłyśmy w procesyjnym przeniesieniu figurki Dzieciątka Jezus do szopki w naszej kaplicy, gdzie adorowałyśmy małego Jezusa i losowałyśmy ze żłóbka dary - myśli do rozważenia na najbliższy rok. O północy uczestniczyłyśmy w modlitwie liturgią godzin i Mszy świętej pasterskiej w kościele braci mniejszych kapucynów. Pomimo zmęczenia, celebracja tego spotkania miała wyjątkowy charakter - Jezus rodził się dla nas na ołtarzu tak pokornie i niepostrzeżenie, jak w tę betlejemską noc ponad 2000 lat temu. To największy cud!