Zgromadzenie Córek Maryi Niepokalanej

Formularz logowania

Strefa użytkownika

Nie pamiętasz hasła? Kliknij
Chcesz stworzyć konto? Kliknij

LITWA

Historia Niepokalanek na Kresach Wschodnich jest długa i bogata. Od 1893 roku trwa nieprzerwanie posługa sióstr niepokalanek na terenie Wilna i Wileńszczyzny. Tutaj w wielkiej konspiracji pod bokiem gubernatora Wilna zakazane ustawami życie zakonne nowo powstałej wspólnoty nabierało realnych kształtów. Siostry wtopione w lokalną społeczność żyły jej problemami i swą działalnością apostolską starały się sprostać palącym potrzebom mieszkańców. Szczególne zasługi odniosły na niwie pracy wychowawczej i oświatowej inicjując i podejmując współpracę w tej dziedzinie z innymi instytucjami. Bogata i różnorodna działalność oświatowo – wychowawcza Zgromadzenia rozwinęła się w dwudziestoleciu międzywojennym. Obok tych dzieł siostry bardzo czynnie włączyły się w pracę Akcji Katolickiej, współpracowały z Chrześcijańską Ligą Robotniczą, animowały w prowadzonych przez siebie ośrodkach działalność Sodalicji Mariańskiej, Krucjaty Eucharystycznej, Koła Polek, Koła Teresek, jak również Harcerstwa. Wraz z wybuchem II wojny światowej rozpoczyna się długa, bo prawie półwieczna męczeńska droga krzyżowa sióstr. W wyniku wrześniowej inwazji w znacznym stopniu została ograniczona działalność prezentowanej wspólnoty. Tam, gdzie było to możliwe siostry pozostały na swych stanowiskach, by pracować dla dobra Kościoła, społeczeństwa i powierzonych sobie dzieci. W „nienormalnych” warunkach, jakie stworzyło państwo sowieckie trzeba było normalnie żyć. Siostry podejmowały rozmaite prace, zazwyczaj najniższej kategorii,. sprzątaczek, robotnic w fabrykach, chodziło o to, by jak najmniej zwracać na siebie uwagę władz, które mniej obawiały się prostej praczki, sprzątaczki, niż osoby zajmującej jakieś stanowisko, mającej do czynienia z większą grupą ludzi. Kiedy w 1990 roku Litwa stawiała pierwsze kroki ku niepodległości, wierzący cieszyli się ze zwrotu katedry wileńskiej. W 1993 r. archidiecezja wileńska liczyła 91 parafii i czynne były 103 kościoły i kaplice, pracę katechetyczną w szkole polskiej podjęły siostry niepokalanki, które przyjechały z Polski. Dziś młoda generacja sióstr niepokalanek już autochtonek z Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny pisze kolejne karty historii Kościoła i zgromadzenia na tych terenach, czerpiąc wzory z bogatego skarbca swych poprzedniczek, którym należy się od nas wdzięczna pamięć i hołd.