Zgromadzenie Córek Maryi Niepokalanej

DO rozpoczęcie przygotowania do ponownego oddania się Maryi POZOSTAŁO 16 DNI

Formularz logowania

Strefa użytkownika

Nie pamiętasz hasła? Kliknij
Chcesz stworzyć konto? Kliknij

LITWA

Historia Niepokalanek na Kresach Wschodnich jest długa i bogata. Od 1893 roku trwa nieprzerwanie posługa sióstr niepokalanek na terenie Wilna i Wileńszczyzny. Tutaj w wielkiej konspiracji pod bokiem gubernatora Wilna zakazane ustawami życie zakonne nowo powstałej wspólnoty nabierało realnych kształtów. Siostry wtopione w lokalną społeczność żyły jej problemami i swą działalnością apostolską starały się sprostać palącym potrzebom mieszkańców. Szczególne zasługi odniosły na niwie pracy wychowawczej i oświatowej inicjując i podejmując współpracę w tej dziedzinie z innymi instytucjami. Bogata i różnorodna działalność oświatowo – wychowawcza Zgromadzenia rozwinęła się w dwudziestoleciu międzywojennym. Obok tych dzieł siostry bardzo czynnie włączyły się w pracę Akcji Katolickiej, współpracowały z Chrześcijańską Ligą Robotniczą, animowały w prowadzonych przez siebie ośrodkach działalność Sodalicji Mariańskiej, Krucjaty Eucharystycznej, Koła Polek, Koła Teresek, jak również Harcerstwa. Wraz z wybuchem II wojny światowej rozpoczyna się długa, bo prawie półwieczna męczeńska droga krzyżowa sióstr. W wyniku wrześniowej inwazji w znacznym stopniu została ograniczona działalność prezentowanej wspólnoty. Tam, gdzie było to możliwe siostry pozostały na swych stanowiskach, by pracować dla dobra Kościoła, społeczeństwa i powierzonych sobie dzieci. W „nienormalnych” warunkach, jakie stworzyło państwo sowieckie trzeba było normalnie żyć. Siostry podejmowały rozmaite prace, zazwyczaj najniższej kategorii,. sprzątaczek, robotnic w fabrykach, chodziło o to, by jak najmniej zwracać na siebie uwagę władz, które mniej obawiały się prostej praczki, sprzątaczki, niż osoby zajmującej jakieś stanowisko, mającej do czynienia z większą grupą ludzi. Kiedy w 1990 roku Litwa stawiała pierwsze kroki ku niepodległości, wierzący cieszyli się ze zwrotu katedry wileńskiej. W 1993 r. archidiecezja wileńska liczyła 91 parafii i czynne były 103 kościoły i kaplice, pracę katechetyczną w szkole polskiej podjęły siostry niepokalanki, które przyjechały z Polski. Dziś młoda generacja sióstr niepokalanek już autochtonek z Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny pisze kolejne karty historii Kościoła i zgromadzenia na tych terenach, czerpiąc wzory z bogatego skarbca swych poprzedniczek, którym należy się od nas wdzięczna pamięć i hołd.