Zgromadzenie Córek Maryi Niepokalanej

DO rozpoczęcie przygotowania do ponownego oddania się Maryi POZOSTAŁO 16 DNI

Formularz logowania

Strefa użytkownika

Nie pamiętasz hasła? Kliknij
Chcesz stworzyć konto? Kliknij

m. Ludwika Gąsiorowska

Gąsiorowska Waleria s. Ludwika (1864- 1949), współzałożycielka Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej, przełożona generalna, bliska współpracownica bł. Honorata Koźmińskiego.

Waleria (s. Ludwika) Gąsiorowska Ur. 4 września 1864 r. w Mierzeńcu koło Pułtuska. Ojciec Szczepan Gąsiorowski administrując majątkiem zamożnej hrabiny, zarabiał na utrzymanie rodziny. Matka Feliksa
z Wróblewskich zajmowała się domem i wychowaniem 3 córek i 4 synów. Około 1870 r. Gąsiorowscy w trosce
o edukację dzieci, sprzedali Mierzeniec (majątek znacznie ucierpiał wspierając oddziały powstańcze podczas wydarzeń 1863 r.) i zakupili kamienicę w Pułtusku, dokąd przeniosła się cała rodzina. Waleria Gąsiorowska podstawowe wykształcenie zdobyła na prywatnej pensji w Pułtusku (1873- 1879), następnie korzystała z lekcji języka francuskiego (1879 – 1882). Po zakończeniu edukacji przez kilka lat pracowała jako nauczycielka w zamożnych domach pułtuskich. Około 1889 r. przybyła do klasztoru kapucynów w Zakroczymiu, gdzie spotkała Honorata Koźmińskiego. Za jego radą i wskazaniami Gąsiorowska weszła w skład grupy założycielskiej powstającego Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej. 21 listopada 1891 r., została przyjęta do Zgromadzenia wraz z 4 innymi siostrami; 4 czerwca 1892 r., rozpoczęła nowicjat; 17 września 1893 r. złożyła pierwsze śluby zakonne, 2 lipca 1898 r. profesję wieczystą.

W 1897 r. po założeniu - przez pierwszą przełożoną generalną Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej Ludwikę Moriconi, - nowej wspólnoty zakonnej Służebnic Matki Dobrego Pasterza, Koźmiński mianował Gąsiorowską przełożoną generalną i przyznał jej tytuł współzałożycielki Zgromadzenia. Do 1918 r. Gąsiorowska osobiście kierowała wspólnotą zakonną, a następnie przez kilkanaście lat (1918 – 1946) pełniła funkcję radnej generalnej.

Podczas wojny polsko – bolszewickiej czynnie zaangażowała się w prace Komitetu Obrony Państwa, za co otrzymała 7 maja 1921 r. krzyż zasługi i dyplom uznania podpisany przez gen. Józefa Hallera.

Od 1922 – do 1926 była kierowniczką sierocińca w Maczkach dla dzieci repatriowanych ze Wschodu. Po likwidacji tej placówki powróciła do Nowego Miasta nad Pilicą, tam przebywała aż do śmierci. Zmarła 19 maja 1949 r. w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie została pochowana na miejskim cmentarzu.

Z polecenia przełożonych napisała „Kronikę i Historię Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej” obejmującą lata 1891 – 1940, oraz „Autobiografię”. Zostawiła liczne konferencje i okolicznościowe przemówienia dla sióstr.