Zgromadzenie Córek Maryi Niepokalanej

Formularz logowania

Strefa użytkownika

Nie pamiętasz hasła? Kliknij
Chcesz stworzyć konto? Kliknij

o. Honorat Koźmiński

Wacław Honorat Koźmiński (1829 –1916 ), kapucyn, założyciel licznych zgromadzeń bezhabitowych, działał na terenie Królestwa Polskiego w okresie likwidowania przez carat jawnego życia zakonnego, pisarz religijny, wybitny spowiednik, beatyfikowany 16 X 1988 r.

 

Florentyn Wacław Jan Stefan Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej jako drugie dziecko Stefana Koźmińskiego (architekta powiatowego) i Aleksandry z Kahlów. W dzieciństwie otrzymał staranne wychowanie religijne. W Białej Podlaskiej ukończył szkołę elementarną. W 1840 r. rodzina, ze względu na nową posadę ojca przeniosła się do Włocławka. W tym czasie Wacław rozpoczął naukę w gimnazjum w Płocku. Tu pod wpływem kolegów utracił wiarę. W 1844 r. rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Budownictwa.

kwietniu 1846 r. niesłusznie aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej, przeżył kryzys religijny. Cudownie powrócił do wiary i zdrowia fizycznego. 27 marca 1847 r. został zwolniony z więzienia.

18 grudnia 1848 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Lubartowie. 21 grudnia 1849 r. złożył pierwsze śluby zakonne, zaś 18 grudnia 1850 r. wieczyste. Studia filozoficzno – teologiczne przygotowujące do kapłaństwa odbył początkowo w Lublinie, a następnie w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 VIII 1852 r.

W zakonie pełnił obowiązki spowiednika, nauczyciela religii, misjonarza ludowego, kaznodziei, dyrektora III Zakonu Franciszkańskiego, promotora Żywego Różańca oraz sekretarza prowincjalnego, wykładowcy seminarium zakonnego, definitora i przełożonego klasztoru. W 1855 r. przy współpracy z Zofią Truszkowską założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. W okresie po upadku powstania styczniowego Honorat pełnił posługę kapelana więziennego w Cytadeli Warszawskiej.

Po kasacie w 1864 r. klasztoru warszawskiego przeniesiony został do Zakroczymia gdzie spędził 28 lat. Owocem tego okresu jest powstanie nowych zgromadzeń zakonnych ( Honorat założył 23 zgromadzenia bezhabitowe
i 3 habitowe). Nowym Zgromadzeniom wyznaczył specyficzne pola pracy oraz zapewnił organizację
i kierownictwo. Członkowie założonych przez niego zgromadzeń żyli wśród ludzi w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się w ten sposób prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Koźmiński działając w bardzo trudnych okolicznościach historycznych, potrafił poprzez swą działalność zakonotwórczą zatrzymać w kraju wiele osób, które chciały opuścić ojczyznę, by realizować swoje powołanie w ramach życia zakonnego.

5 maja 1892 r. po licznych rewizjach i prześladowaniach, klasztor w Zakroczymiu został przez władze carskie skasowany, a zakonnicy przeniesieni do Nowego Miasta nad Pilicą. Ostatni okres życia Honorata naznaczony był cierpieniami i upokorzeniami m. in. pozbawienie zarządu nad zgromadzeniami, odejście z zakonu najbliższego współpracownika o. Antoniego Wysłoucha, częste śledztwa policji carskiej mające na celu wykrycie zgromadzeń. Zostawił w swojej spuściźnie pisarskiej kilkadziesiąt pozycji. Zmarł 16 grudnia
1916 r. Jan Paweł II 16 października 1988 r. zaliczył go do grona błogosławionych.