Florentyn Wacław Jan Stefan Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej jako drugie dziecko Stefana Koźmińskiego (architekta powiatowego) i Aleksandry z Kahlów. W dzieciństwie otrzymał staranne wychowanie religijne. W Białej Podlaskiej ukończył szkołę elementarną. W 1840 r. rodzina, ze względu na nową posadę ojca przeniosła się do Włocławka. W tym czasie Wacław rozpoczął naukę w gimnazjum w Płocku. Tu pod wpływem kolegów utracił wiarę. W 1844 r. rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Budownictwa.

kwietniu 1846 r. niesłusznie aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej, przeżył kryzys religijny. Cudownie powrócił do wiary i zdrowia fizycznego. 27 marca 1847 r. został zwolniony z więzienia.

18 grudnia 1848 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Lubartowie. 21 grudnia 1849 r. złożył pierwsze śluby zakonne, zaś 18 grudnia 1850 r. wieczyste. Studia filozoficzno – teologiczne przygotowujące do kapłaństwa odbył początkowo w Lublinie, a następnie w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 VIII 1852 r.

W zakonie pełnił obowiązki spowiednika, nauczyciela religii, misjonarza ludowego, kaznodziei, dyrektora III Zakonu Franciszkańskiego, promotora Żywego Różańca oraz sekretarza prowincjalnego, wykładowcy seminarium zakonnego, definitora i przełożonego klasztoru. W 1855 r. przy współpracy z Zofią Truszkowską założył Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. W okresie po upadku powstania styczniowego Honorat pełnił posługę kapelana więziennego w Cytadeli Warszawskiej.

Po kasacie w 1864 r. klasztoru warszawskiego przeniesiony został do Zakroczymia gdzie spędził 28 lat. Owocem tego okresu jest powstanie nowych zgromadzeń zakonnych ( Honorat założył 23 zgromadzenia bezhabitowe
i 3 habitowe). Nowym Zgromadzeniom wyznaczył specyficzne pola pracy oraz zapewnił organizację
i kierownictwo. Członkowie założonych przez niego zgromadzeń żyli wśród ludzi w podobnych jak wszyscy warunkach społecznych, bez zewnętrznych oznak swego powołania, zachowywali śluby zakonne, stając się w ten sposób prekursorami współczesnych instytutów świeckich. Koźmiński działając w bardzo trudnych okolicznościach historycznych, potrafił poprzez swą działalność zakonotwórczą zatrzymać w kraju wiele osób, które chciały opuścić ojczyznę, by realizować swoje powołanie w ramach życia zakonnego.

5 maja 1892 r. po licznych rewizjach i prześladowaniach, klasztor w Zakroczymiu został przez władze carskie skasowany, a zakonnicy przeniesieni do Nowego Miasta nad Pilicą. Ostatni okres życia Honorata naznaczony był cierpieniami i upokorzeniami m. in. pozbawienie zarządu nad zgromadzeniami, odejście z zakonu najbliższego współpracownika o. Antoniego Wysłoucha, częste śledztwa policji carskiej mające na celu wykrycie zgromadzeń. Zostawił w swojej spuściźnie pisarskiej kilkadziesiąt pozycji. Zmarł 16 grudnia
1916 r. Jan Paweł II 16 października 1988 r. zaliczył go do grona błogosławionych.