ŚW. FRANCISZEK Z ASYŻU (1181(2) – 1226)
urodził się w Asyżu w zamożnej rodzinie kupieckiej. Podczas wojny z Perugią dostał się do niewoli, w której spędził rok. Po powrocie zajmował się kupiectwem, a następnie znów wyruszył na wojnę. Zamiaru tego nie zrealizował, zaczął natomiast przejawiać zainteresowania wiarą. Był to początek jego nawrócenia ku Bogu. Jak podają przekazy,  usłyszał wtedy głos  Boga: „Franciszku idź i odbuduj mój kościół”. Wezwanie to zrozumiał dosłownie i rozpoczął odbudowywanie zrujnowanego kościoła  św. Damiana. 

W 1208 r. pod natchnieniem Ewangelii o rozesłaniu Apostołów zmienił swoje odzienie na zgrzebny habit i rozpoczął nauczanie przed kościołami. W tym czasie dołączyli do niego pierwsi uczniowie, którym nadał nazwę Braci Mniejszych. Jako cel wyznaczył im naśladowanie Jezusa w Jego życiu ubogim i głoszenie Ewangelii. Po pewnym czasie bracia udali się do Rzymu, by u papieża Innocentego II uzyskać zatwierdzenie zakonu. Franciszek wywarł wielkie wrażenie na Ojcu Świętym, który dał mu ustne potwierdzenie tego sposobu życia.

W 1221 r. założył III zakon, przeznaczony dla ludzi świeckich, żyjących w rodzinach i praktykujących śluby zakonne w ramach swojego stanu. W 1224 r. w czasie trwania 40-dniowego postu na górze Alwerni otrzymał od Chrystusa stygmaty. Był to pierwszy historycznie stwierdzony przypadek stygmatyzacji.

Zmarł 3 października 1226 r. , został kanonizowany w 1228 r. przez papieża Grzegorza IX. Ze względu na wielką miłość św. Franciszka do przyrody papież Jan Paweł II ogłosił go patronem ekologii.